• mgi
  • vkr
  • akm

ஏன் இந்த மாயூர யுத்தம்

ஊர் என்பது வெறுமனே பெயர் மட்டுமல்ல; கலாச்சாரமோ, பண்பாடோ  மட்டுமே ஊர் அல்ல; கட்டிடத்தையோ, பெயர்ப் பலகையையோ  ஊர் என்று சொல்லிவிட முடியாது. மனிதர்களைப் போல, மண்ணைப்போல ஊருக்கும் உயிர் இருக்கிறது. ஊருக்கு என்று தனி வாசனை இருக்கிறது. வரைபடத்திலே இல்லாத ஊருக்கும் கூட தேடிப்பார்த்தால் ஏதாவது ஒரு சிறப்பு கிடைக்கும். அப்படி என்றால்               5 ஆயிரம் ஆண்டுகளைத் தாண்டிய  வரலாறு கொண்ட மயிலாடுதுறைக்கும் அதனைச் சுற்றியுள்ள ஊர்களுக்கும் எவ்வளவு சிறப்புகள் இருக்கின்றன? ஆந்திராவையும் சேர்த்து அகன்ற மெட்ராஸ் மாகாணமாக இருந்த காலத்திலேயே தனிப்பெரும் நகரமாக திகழ்ந்த மாயூரம் ஏன் இப்படி தேய்ந்து கிடக்கிறது ?

எல்லா தகுதிகளையும், எல்லா சிறப்புகளையும் கொண்டிருந்தும் மயிலாடுதுறை தொடர்ந்து வஞ்சிக்கப்படுவது ஏன்? அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்பு வளர்ச்சி நின்று போன நம்முடைய ஊரில், ‘நல்லது நடந்துவிடாதா’ என்ற ஏக்கம் நமக்குள் வந்து எத்தனை ஆண்டுகள் ஆகின்றன?  யாராவது வந்து எதாவது செய்துவிட மாட்டார்களா என எத்தனை முறை ஏங்கியிருக்கிறோம்?  ஆனால், கிடைத்ததெல்லாம் என்ன?  ஏமாற்றம் மட்டும் தானே! மாவட்டத் தலைநகர் ஆவதில் இருமுறை இழைக்கப்பட்ட அநீதியில் ஆரம்பித்து கேவலம் ஒரு பேருந்து நிலையம் நம்முடைய ஊருக்கு கொண்டு வரப்படாதது வரை எத்தனை எத்தனை புறக்கணிப்புகள்!

நாம் வாழும், நம்மை வாழவைக்கும் ஊரின் இந்த நிலையை எண்ணி நமக்கெல்லாம் கோபமும் கொதிப்பும் வரவேண்டுமா? இல்லையா? உங்களுக்கும்  எனக்கும் இருக்கிற அந்த உணர்வுகளின் வெளிப்பாடுதான் “மாயூர யுத்தம்” !

Invitation-2
‘காவிரிக்கதிர்’ இதழில் இதனைத் தொடராக  எழுதத்தொடங்கிய போது கிடைத்த  எனக்குக் கிடைத்த ஆதரவுக்கரங்கள் ஏராளம்.  உள்ளூரில் மட்டுமின்றி, வெளியூரிலும், வெளிநாடுகளிலும் இருக்கிற நம்ம ஊர்க்காரர்கள் தொடர்புகொண்டு ஆதங்கத்தோடு பேசும் போது எனக்குள் நம்முடைய ஊர் பொலிவு பெறும் என்ற நம்பிக்கை பிறக்கும். இவையெல்லாம் சேர்ந்துதான் இன்றைக்கு மாயூர யுத்தத்தை மாபெரும் மக்கள் இயக்கமாக மாற்றியிருக்கிறது. நல்ல எண்ணங்களுக்கு எப்போதுமே வலிமை அதிகம். அதிலும் ஒருவன் நினைப்பது போலவே நூறு பேர், ஆயிரம் பேர், லட்சம் பேர் நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டால் அந்த எண்ணம் நிச்சயம் கைகூடும். நம்மவர்கள்  ஒவ்வொருவரும், ‘நம்முடைய ஊர் மகத்தான நிலையை எட்ட வேண்டும்’ என்று மனதார நினைத்துவிட்டால் எந்த சக்தியாலும் அதனைத் தடுக்க முடியாது. அப்படி ஒவ்வொருவரையும் நினைக்க வைத்து, அதன் வழியாக ஊருக்கு நல்லது நடக்கச் செய்யும் முயற்சியே “மாயூர யுத்தம்”!

வெறுமனே பழம்பெருமை பேசுவதோடும், குறைகளைச் சொல்வதோடும் மாயூர யுத்தம் நின்றுவிடக்கூடாது என்பது என் எண்ணம். மயிலாடுதுறை மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள ஊர்களுக்குத் தேவையான தொலைநோக்கு செயல்திட்டமாக, நிறைவேற்ற  வேண்டியவை பற்றிய ஆவணமாக  இருக்க வேண்டும். அப்படி நினைத்துதான் மாயூர யுத்தத்தைத் தொடங்கியிருக்கிறோம். அந்த வகையில் மயிலாடுதுறையைப் பற்றிய என் கனவுகள் ஏராளம்.

அடுத்த சுதந்திர தினத்திலேயே மயிலாடுதுறை மாவட்ட ஆட்சியர்  அலுவலகத்தில் கலெக்டர் தேசியக்கொடி ஏற்றுவது என்னுடைய பெருங்கனவு. அதன் தொடர்ச்சியாக மயிலாடுதுறையில் காலத்திற்கேற்ற அதிநவீன பேருந்து நிலையத்தையும், பெயருக்கென்று உள்ள ஜங்ஷனில் அத்தனை வசதிகளையும் உருவாக்க வேண்டுமென கனவு காண்கிறேன்.  மயிலாடுதுறை பகுதியிலிருந்து வெளியூர்களுக்கும், வெளிநாடுகளுக்கும் வேலைக்குச்செல்வது நிற்கும் அளவுக்கு இங்கேயே வேலை வாய்ப்புகள் பெருக வேண்டும் என கனவு காண்கிறேன். ஊர் முன்னேற இங்கேயுள்ள ஒவ்வொரு இளைஞனும், ஒவ்வொரு குடும்பமும், உங்கள் வீடும் முன்னேற வேண்டும் என கனவு காணுகிறேன்.  தொழில்கள் பெருகி மிகப்பெரிய தொழில் நகரமாக உருவெடுக்கவேண்டும் என கனவு காண்கிறேன். வெளியூர், வெளிநாட்டு தொழிலதிபர்களும், சுற்றுலாப் பயணிகளும் மயிலாடுதுறை விமான நிலையத்தில் வரிசை கட்டி நிற்கிற காட்சியை மனக்கண்ணில் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

பாதுகாக்கப்பட்ட வேளாண் மண்டலமாகி, விவசாயம் செழிக்கும் பகுதியாக மாற்றப்பட வேண்டும் என்று கனவு காண்கிறேன். விவசாயிகள்  முகத்தில் மகிழ்ச்சி பொங்க மயிலாடுதுறையிலும் சுற்றியிருக்கிற ஊர்களிலும் நடமாட வேண்டுமென ஆசைப்படுகிறேன். தமிழை வளர்ப்பதில், கலைகளைப் போற்றுவதில், முன்னோர்களையும் அறிஞர்களையும் கொண்டாடுவதில், ஆன்மீகம் தழைப்பதில் தமிழகத்திலேயே மயிலாடுதுறை முதலிடத்தில் நிற்க வேண்டும் என கனவு காணுகிறேன். அப்துல் கலாம் சொன்னதைப் போல இவையெல்லாம்  தூங்கும்போது வரும் கனவுகள் அல்ல. தூங்க விடாமல் செய்யும் கனவுகள். எனக்கு மட்டுமானதல்ல; இனி இவையெல்லாம் உங்களுக்கானதும் தான்!

ஏனெனில் இந்த மண் , நமக்கு உயிர் தந்தது. உணர்வு கொடுத்தது. அறிவு தந்தது. அதனைச் செயல்படுத்தும் ஆற்றல் அளித்தது. எனவே, மயிலாடுதுறை எனும் இந்த மகத்தான பூமியை மீண்டும் பெருமைமிக்கதாக மாற்ற வேண்டும்.  இது எனக்கு மட்டுமான கடமை மட்டுமல்ல; உங்களுக்கானதும் கூட ! வாருங்கள்…. நாம் ஒன்று சேர்ந்து ‘மாயூர யுத்தம்’ நடத்தி, நமது காலத்திலேயே மயிலாடுதுறையைத் தூக்கி நிறுத்துவோம்!

பேரன்புடன்….

கோமல் அன்பரசன்

இதயங்களைக் கொஞ்சம் கவனிப்போம்!

மனிதனுக்கு முக்கியமானது இதயமா? மூளையா? என்று கேட்டால் என்ன பதில் சொல்வது? இரண்டும்தான் அவசியம். இதயம் துடிப்பதுதான் உயிர் வாழ்வதற்கான அடையாளம். அதற்காக இதயம் மட்டுமே துடித்துக்கொண்டு, மூளை செயலிழந்து விட்டால் பயன் உண்டா?! அத்தகையோரை மூளைச்சாவு அடைந்தவர்கள் எனக்கூறி உடலில் இருந்து உறுப்புகளை எடுத்து தானம் செய்துவிடுகிறார்களே! மனிதர்களைப் போலவே ஊர்களுக்கும் இதயம், மூளை எல்லாம் இருக்கிறது. சிரிக்காதீர்கள்… நான் சொல்வது உண்மையிலும் உண்மை. ஆமாம்… எந்த ஊராக இருந்தாலும் தலைமையிடமாக இருக்கிற நகரமோ, மாநகரமோ அதற்கு மூளையாக இருக்கிறது. அதனைச் சுற்றி இருக்கிற பகுதிகள், குறிப்பாக கிராமங்கள் அந்த ஊரின் இதயமாக இருக்கின்றன. இதைத்தான் மகாத்மா காந்தி, ‘இந்தியாவின் இதயம் கிராமங்களில்தான் இருக்கிறது’ என்றார்.
நம்முடைய மயிலாடுதுறை நகரத்தையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். நகரத்தின் வளர்ச்சியை, தேவைகளைப்பற்றியே நாம் அதிகம் பேசுகிறோம். அதில் நியாயமும் இருக்கிறது. மூளையாக உள்ள நகரத்தின் முன்னேற்றம் முக்கியம். ஆனால், தொடர்ந்து கைவிடப்பட்டபிறகும் இன்னும் நகரமாக இதனை இயங்க வைத்துக்கொண்டிருக்கிற சிறப்பு சுற்றியிருக்கிற கிராமங்களுக்குச் சேர வேண்டியது. ஆக மயிலாடுதுறை என்கிற நகரம் உயிரோடு இருக்க, செழித்தோங்க நம்முடைய பகுதியிலிருக்கும் கிராமங்கள் தன்னிறைவு பெற வேண்டியது கட்டாயம்.
அந்தவகையில், நகரத்திற்குப் பக்கத்திலேயே இருக்கிற கிராம ஊராட்சிகளுக்கு கூடுதல் முக்கியத்துவம் கிடைக்க வேண்டும். டவுன் ஸ்டேஷன், அடியாமங்கலம், முளப்பாக்கம் ஆகிய பகுதிகளை உள்ளடக்கிய மயிலாடுதுறை ரூரல் ஊராட்சியிலும், நகரத்தையொட்டி உள்ள திருஇந்தளூர் ஊராட்சியிலும் குடிப்பதற்கு சுகாதாரமான குடிநீர் எல்லோருக்கும் கிடைக்க வில்லை என்பது எவ்வளவு வேதனையானது? பொது கழிவறைகளும் குளியலறைகளும் கூட இங்கே ஒழுங்காக இல்லை.
நல்லத்துக்குடி, பட்டமங்கலம் ஊராட்சிகளில் பெரும்பாலான சாலைகள் பல் இளித்தபடியே கிடக்கின்றன. நல்லத்துக்குடியிலிருந்து செருதியூர் செல்லும் சாலையின் நிலையும் இதுவே. மழைக்காலத்தில் வார்த்தையில் சொல்லும் கதியில் அவை இருப்பதில்லை. அரசு ஊழியர்கள், ஆசிரியர்கள் நிறைந்த சீனிவாசபுரத்தை உள்ளடக்கிய பட்டமங்கலம் ஊராட்சியில் பெரிதாக ஒரு நூலகம் வேண்டும் என்பது ஏற்கக்கூடியதுதானே? இங்கிருக்கும் இடங்களைப் பயன்படுத்தி சிறு, குறு தொழில்கள் தொடங்க வழி செய்தால் ஊருக்கு நல்லது நடக்கும்.
தீண்டாமை முற்றிலும் ஒழிக்கப்பட்ட ஊராட்சியாக திகழும் மாப்படுகை கிராமத்திற்கு ஒரு கால்நடை மருத்துவமனை இருந்தால் விவசாயக் குடும்பங்கள் மகிழ்ச்சியடையும். மாப்படுகை என்றில்லை. குளிச்சார்,பட்டமங்கலம், மல்லியம், ஆனைமேலகரம்,கோடங்குடி உள்ளிட்ட ஊர்களுக்கும் இதே தேவை இருக்கிறது. மறையூர், கடலங்குடி (மணல்மேடு) போன்ற ஊர்களில் அரையும் குறையுமாக இயங்கும் கால்நடை மருத்துவமனைகளை கவனித்து சரி செய்ய வேண்டியது அரசின் கடமையல்லவா?
மணக்குடி – உளுத்துக்குப்பை சாலையை அகலப்படுத்தி சீரமைப்பதோடு, மணக்குடியோடு தருமபுரத்தையும், மன்னம்பந்தலையும் இணைப்பதற்கு தனித்தனியாக பாலங்கள் அமைத்தால் மக்களோடு மாணவர்களுக்கும் பெரும் பயன் விளையும். நகரத்தின் குப்பைகளையும் அதனால் ஏற்படும் பாதிப்புகளையும் சுமக்கும் ஆனந்த தாண்டவபுரம் ஊராட்சிக்கு அதிலிருந்து கொஞ்சமாவது விடுதலை அளிக்க வேண்டும்.
துணை நகரம் போல உள்ள சித்தர்க்காடு ஊராட்சி தன்னிறைவு பெற கூடுதல் அக்கறை காட்டுவதுதானே முறையாக இருக்கும். சித்தர்க்காட்டில் மயிலாடுதுறை ஒன்றியத்திற்குச் சொந்தமான அண்ணா திருமண மண்டபத்தை முறையாக பராமரிக்காமல் விட்டது தவறல்லவா? இதைப்போலவே உள்ளூர் மக்களுக்கு வசதியாக சமுதாய நலக்கூடம் வேண்டும் என்பது உளுத்துக்குப்பை, மொழையூர் உள்ளிட்ட ஊராட்சிகளின் கோரிக்கையை எப்போது கவனிப்பது?
ஆத்திகமும் நாத்திகமும் தழைத்த மூவலூர் ஊராட்சியில் ஒரு விளையாட்டு மைதானம் அமைந்தால் நன்றாக இருக்கும். கும்பகோணம் சாலையில் ரயில் நிலையத்தோடு இருக்கிற மல்லியம் ஊராட்சி, ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்திற்காக இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் போராடுவது என்று தெரியவில்லையே! இதற்கு பக்கத்திலுள்ள ஆனைமேலகரத்தில் சுகாதார வசதி உள்ளிட்ட அடிப்படை தேவைகள், மக்களை இன்னமும் ஏங்க வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. சோழம்பேட்டையில் தனியார் கல்லூரியே வந்துவிட்டபிறகு, இங்கிருக்கும் அரசு பள்ளிக்கூடம் மேல்நிலைப்பள்ளியாக மாற்றப்பட வேண்டியது அவசியமல்லவா?!

மயிலாடுதுறை – கும்பகோணம் சாலையில் முக்கிய சந்திப்பான கோமல் ரோடு பகுதியை உள்ளடக்கிய சேத்திரபாலபுரம் ஊராட்சி சீர் பெற்றால் பலன் அடைவோர் ஏராளம். திருமணஞ்சேரி கோயிலைத் தேடி ஆயிரமாயிரம் பேர் வந்து செல்லும் நிலையில் அதற்குரிய முக்கியத்துவம் கொடுத்து அந்த ஊராட்சியை, அத்தனை வசதிகளுடன் ஒளிர வைப்பதுதானே சரி.
எவ்வளவோ அறிவுஜீவிகளை உலகத்திற்கு பட்டை தீட்டி தந்த ஏ.வி.சி. கல்வி நிறுவனங்கள் அமைந்த மன்னம்பந்தல், இந்நேரம் மயிலாடுதுறை வட்டாரத்திலேயே முன்மாதிரி ஊராட்சியாக திகழ வேண்டாமா? அதற்குப் பக்கத்திலுள்ள குளிச்சார் ஊராட்சியில் திட்டமிடப்பட்ட தொழிற்பேட்டையை உடனடியாக செயல்பாட்டுக்கு கொண்டுவந்தால் உள்ளூரின் வசதிகளும் மேம்படும் அல்லவா?! கூடவே குளிச்சார் – பரசலூர் சாலை இணைப்பு கொடுக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமல்லவா?
கோயில், மசூதி, தேவாலயம் மூன்றும் முக்கோண வடிவில் அமைந்து, டாஸ்மாக் கடையில்லாத ஊராட்சி என்ற புகழோடு இருக்கும் நீடூரிலும் சாலைகளுக்கான தேவைகள் உண்டு. ‘வெட்ட வெளியில் மலம் கழிப்போருக்குப் பரிசு’ போன்ற விநோத அறிவிப்புகள் மூலம் சுகாதாரத்தில் நீடூர் காட்டும் அக்கறை மற்ற ஊராட்சிகளும் பின்பற்றத்தக்கது.
மணல்மேடு பகுதியிலுள்ள பல ஊராட்சிகளுக்கும் பூர்த்தி செய்யப்படாத தேவைகள் ஏராளம். தலைஞாயிறு சர்க்கரை ஆலையில் உள்ளூரைச் சேர்ந்த 10 பேருக்கு கூட ஒழுங்கான வேலை கிடைக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக அந்த ஆலையால் தலைஞாயிறு மக்களுக்கு அவதிதான் மிச்சம். முறையான கழிவு மேலாண்மை இல்லாததால் விவசாய பாதிப்பும் உடல் நல பாதிப்பும் உபரி பரிசாக கிடைத்திருக்கின்றன. இதை எப்போது சரி செய்வது? கொற்கை மக்கள் குடிநீருக்கும் மேல்நிலைப்பள்ளிக்கும், சுகாதார நிலையத்திற்கும், சாலையோடு பேருந்து வசதிக்கும் எத்தனை ஆண்டுகளுக்குத்தான் காத்திருப்பது?
கொண்டல், பாலாகுடி, உச்சிதமங்கலம், மல்லியக்கொல்லை, மாந்தோப்பு, பன்னீர்வேலி உள்ளிட்ட கிராமங்களைக் கொண்ட வில்லியநல்லூர் ஊராட்சிக்கும் தேவைகள் இருக்கின்றன. நந்தனார் பிறந்த மேலாநல்லூர் மக்களுக்கும் குறைகள் உண்டு. பழங்காலத்து அரண்மனை இருக்கும் கடலங்குடியில் தாய்- சேய் விடுதி, நூலகம், விளையாட்டுத்திடல் என தேவைகளின் பட்டியலோடு மக்கள் ஆண்டுக்கணக்கில் மனு போட்டு மன்றாடிக்கொண்டு இருக்கிறார்களே? சுதந்திரம் வாங்கி 60 ஆண்டுகளைக் கடந்த பின்னும் பாண்டூர், புத்தகரம், மறையூர் உள்ளிட்ட கிராமங்களில் இறந்தவர்களை மயானத்திற்கு கொண்டு செல்ல சரியான சாலைகள் இல்லை என்பது எவ்வளவு வேதனை.
திருவாரூர் சாலையிலுள்ள அகர கீரங்குடியைப் போக்குவரத்தின் முக்கிய பகுதியாக மாற்ற முடியும். அதாவது மஞ்சள் வாய்க்கால் பேருந்து நிறுத்தத்தில் இருந்து தொடங்கி, ஆற்றங்கரையை அகலப்படுத்தி திருக்கடையூர் விவசாயப்பண்ணை வரை சாலை அமைக்க வேண்டும். அதன்பிறகு இந்தச் சாலையில் பேருந்துகளை விட்டால் முட்டம், வடகரை, சாத்தனூர் உள்ளிட்ட கிராமங்களின் வளர்ச்சிக்கு புதிய வழி பிறக்கும். இதே போல மயிலாடுதுறை – நல்லத்துக்குடி – கோடங்குடி – கடக்கம் – பெரம்பூர் வழிச்சாலை மேம்படுத்தி பேருந்துகளை இயக்கினால் நாகை செல்லும் தூரத்தில் 10 கி.மீ வரை குறையும். இந்த ஊர்களும் மலர்ச்சி காணும்.
மேலே நான் பட்டியலிட்ட ஊர்களின் தேவைகள் உதாரணம் தான். இதைப்போன்றே எல்லா ஊராட்சிகளுக்கும் கோரிக்கைகள் இருக்கின்றன. அவற்றில் அடிப்படையான குடிநீர், சாலை, சுகாதாரம், பேருந்து அல்லது மினி பேருந்து போன்றவை உடனடியாக செய்ய வேண்டியவை. இவை போக, கிராமங்கள் தோறும் விளையாட்டு மைதானங்களும் கூடவே அதில் யோகாவும் செய்வதற்கு ஓர் இடமும் வேண்டும். பிள்ளைகள் விளையாடவும் பெரியவர்கள் உலாவுவதற்கும் பூங்காக்களும், ஊராட்சிக்கு ஒரு நூலகமும் இருந்திட்டால்தான் விவசாயம், தொழில் என நம்முடைய மயிலாடுதுறை பகுதி அடுத்தக்கட்டத்தை நோக்கி நகர முடியும். அடிப்படைக்கே இன்னும் அழுது கொண்டிருந்தால் நாம் ஆகாயத்தைத் தொடுவது எப்போது?
யுத்தம் தொடரும்….