இதயங்களைக் கொஞ்சம் கவனிப்போம்!

மனிதனுக்கு முக்கியமானது இதயமா? மூளையா? என்று கேட்டால் என்ன பதில் சொல்வது? இரண்டும்தான் அவசியம். இதயம் துடிப்பதுதான் உயிர் வாழ்வதற்கான அடையாளம். அதற்காக இதயம் மட்டுமே துடித்துக்கொண்டு, மூளை செயலிழந்து விட்டால் பயன் உண்டா?! அத்தகையோரை மூளைச்சாவு அடைந்தவர்கள் எனக்கூறி உடலில் இருந்து உறுப்புகளை எடுத்து தானம் செய்துவிடுகிறார்களே! மனிதர்களைப் போலவே ஊர்களுக்கும் இதயம், மூளை எல்லாம் இருக்கிறது. சிரிக்காதீர்கள்… நான் சொல்வது உண்மையிலும் உண்மை. ஆமாம்… எந்த ஊராக இருந்தாலும் தலைமையிடமாக இருக்கிற நகரமோ, மாநகரமோ அதற்கு மூளையாக இருக்கிறது. அதனைச் சுற்றி இருக்கிற பகுதிகள், குறிப்பாக கிராமங்கள் அந்த ஊரின் இதயமாக இருக்கின்றன. இதைத்தான் மகாத்மா காந்தி, ‘இந்தியாவின் இதயம் கிராமங்களில்தான் இருக்கிறது’ என்றார்.
நம்முடைய மயிலாடுதுறை நகரத்தையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். நகரத்தின் வளர்ச்சியை, தேவைகளைப்பற்றியே நாம் அதிகம் பேசுகிறோம். அதில் நியாயமும் இருக்கிறது. மூளையாக உள்ள நகரத்தின் முன்னேற்றம் முக்கியம். ஆனால், தொடர்ந்து கைவிடப்பட்டபிறகும் இன்னும் நகரமாக இதனை இயங்க வைத்துக்கொண்டிருக்கிற சிறப்பு சுற்றியிருக்கிற கிராமங்களுக்குச் சேர வேண்டியது. ஆக மயிலாடுதுறை என்கிற நகரம் உயிரோடு இருக்க, செழித்தோங்க நம்முடைய பகுதியிலிருக்கும் கிராமங்கள் தன்னிறைவு பெற வேண்டியது கட்டாயம்.
அந்தவகையில், நகரத்திற்குப் பக்கத்திலேயே இருக்கிற கிராம ஊராட்சிகளுக்கு கூடுதல் முக்கியத்துவம் கிடைக்க வேண்டும். டவுன் ஸ்டேஷன், அடியாமங்கலம், முளப்பாக்கம் ஆகிய பகுதிகளை உள்ளடக்கிய மயிலாடுதுறை ரூரல் ஊராட்சியிலும், நகரத்தையொட்டி உள்ள திருஇந்தளூர் ஊராட்சியிலும் குடிப்பதற்கு சுகாதாரமான குடிநீர் எல்லோருக்கும் கிடைக்க வில்லை என்பது எவ்வளவு வேதனையானது? பொது கழிவறைகளும் குளியலறைகளும் கூட இங்கே ஒழுங்காக இல்லை.
நல்லத்துக்குடி, பட்டமங்கலம் ஊராட்சிகளில் பெரும்பாலான சாலைகள் பல் இளித்தபடியே கிடக்கின்றன. நல்லத்துக்குடியிலிருந்து செருதியூர் செல்லும் சாலையின் நிலையும் இதுவே. மழைக்காலத்தில் வார்த்தையில் சொல்லும் கதியில் அவை இருப்பதில்லை. அரசு ஊழியர்கள், ஆசிரியர்கள் நிறைந்த சீனிவாசபுரத்தை உள்ளடக்கிய பட்டமங்கலம் ஊராட்சியில் பெரிதாக ஒரு நூலகம் வேண்டும் என்பது ஏற்கக்கூடியதுதானே? இங்கிருக்கும் இடங்களைப் பயன்படுத்தி சிறு, குறு தொழில்கள் தொடங்க வழி செய்தால் ஊருக்கு நல்லது நடக்கும்.
தீண்டாமை முற்றிலும் ஒழிக்கப்பட்ட ஊராட்சியாக திகழும் மாப்படுகை கிராமத்திற்கு ஒரு கால்நடை மருத்துவமனை இருந்தால் விவசாயக் குடும்பங்கள் மகிழ்ச்சியடையும். மாப்படுகை என்றில்லை. குளிச்சார்,பட்டமங்கலம், மல்லியம், ஆனைமேலகரம்,கோடங்குடி உள்ளிட்ட ஊர்களுக்கும் இதே தேவை இருக்கிறது. மறையூர், கடலங்குடி (மணல்மேடு) போன்ற ஊர்களில் அரையும் குறையுமாக இயங்கும் கால்நடை மருத்துவமனைகளை கவனித்து சரி செய்ய வேண்டியது அரசின் கடமையல்லவா?
மணக்குடி – உளுத்துக்குப்பை சாலையை அகலப்படுத்தி சீரமைப்பதோடு, மணக்குடியோடு தருமபுரத்தையும், மன்னம்பந்தலையும் இணைப்பதற்கு தனித்தனியாக பாலங்கள் அமைத்தால் மக்களோடு மாணவர்களுக்கும் பெரும் பயன் விளையும். நகரத்தின் குப்பைகளையும் அதனால் ஏற்படும் பாதிப்புகளையும் சுமக்கும் ஆனந்த தாண்டவபுரம் ஊராட்சிக்கு அதிலிருந்து கொஞ்சமாவது விடுதலை அளிக்க வேண்டும்.
துணை நகரம் போல உள்ள சித்தர்க்காடு ஊராட்சி தன்னிறைவு பெற கூடுதல் அக்கறை காட்டுவதுதானே முறையாக இருக்கும். சித்தர்க்காட்டில் மயிலாடுதுறை ஒன்றியத்திற்குச் சொந்தமான அண்ணா திருமண மண்டபத்தை முறையாக பராமரிக்காமல் விட்டது தவறல்லவா? இதைப்போலவே உள்ளூர் மக்களுக்கு வசதியாக சமுதாய நலக்கூடம் வேண்டும் என்பது உளுத்துக்குப்பை, மொழையூர் உள்ளிட்ட ஊராட்சிகளின் கோரிக்கையை எப்போது கவனிப்பது?
ஆத்திகமும் நாத்திகமும் தழைத்த மூவலூர் ஊராட்சியில் ஒரு விளையாட்டு மைதானம் அமைந்தால் நன்றாக இருக்கும். கும்பகோணம் சாலையில் ரயில் நிலையத்தோடு இருக்கிற மல்லியம் ஊராட்சி, ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்திற்காக இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் போராடுவது என்று தெரியவில்லையே! இதற்கு பக்கத்திலுள்ள ஆனைமேலகரத்தில் சுகாதார வசதி உள்ளிட்ட அடிப்படை தேவைகள், மக்களை இன்னமும் ஏங்க வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. சோழம்பேட்டையில் தனியார் கல்லூரியே வந்துவிட்டபிறகு, இங்கிருக்கும் அரசு பள்ளிக்கூடம் மேல்நிலைப்பள்ளியாக மாற்றப்பட வேண்டியது அவசியமல்லவா?!

மயிலாடுதுறை – கும்பகோணம் சாலையில் முக்கிய சந்திப்பான கோமல் ரோடு பகுதியை உள்ளடக்கிய சேத்திரபாலபுரம் ஊராட்சி சீர் பெற்றால் பலன் அடைவோர் ஏராளம். திருமணஞ்சேரி கோயிலைத் தேடி ஆயிரமாயிரம் பேர் வந்து செல்லும் நிலையில் அதற்குரிய முக்கியத்துவம் கொடுத்து அந்த ஊராட்சியை, அத்தனை வசதிகளுடன் ஒளிர வைப்பதுதானே சரி.
எவ்வளவோ அறிவுஜீவிகளை உலகத்திற்கு பட்டை தீட்டி தந்த ஏ.வி.சி. கல்வி நிறுவனங்கள் அமைந்த மன்னம்பந்தல், இந்நேரம் மயிலாடுதுறை வட்டாரத்திலேயே முன்மாதிரி ஊராட்சியாக திகழ வேண்டாமா? அதற்குப் பக்கத்திலுள்ள குளிச்சார் ஊராட்சியில் திட்டமிடப்பட்ட தொழிற்பேட்டையை உடனடியாக செயல்பாட்டுக்கு கொண்டுவந்தால் உள்ளூரின் வசதிகளும் மேம்படும் அல்லவா?! கூடவே குளிச்சார் – பரசலூர் சாலை இணைப்பு கொடுக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமல்லவா?
கோயில், மசூதி, தேவாலயம் மூன்றும் முக்கோண வடிவில் அமைந்து, டாஸ்மாக் கடையில்லாத ஊராட்சி என்ற புகழோடு இருக்கும் நீடூரிலும் சாலைகளுக்கான தேவைகள் உண்டு. ‘வெட்ட வெளியில் மலம் கழிப்போருக்குப் பரிசு’ போன்ற விநோத அறிவிப்புகள் மூலம் சுகாதாரத்தில் நீடூர் காட்டும் அக்கறை மற்ற ஊராட்சிகளும் பின்பற்றத்தக்கது.
மணல்மேடு பகுதியிலுள்ள பல ஊராட்சிகளுக்கும் பூர்த்தி செய்யப்படாத தேவைகள் ஏராளம். தலைஞாயிறு சர்க்கரை ஆலையில் உள்ளூரைச் சேர்ந்த 10 பேருக்கு கூட ஒழுங்கான வேலை கிடைக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக அந்த ஆலையால் தலைஞாயிறு மக்களுக்கு அவதிதான் மிச்சம். முறையான கழிவு மேலாண்மை இல்லாததால் விவசாய பாதிப்பும் உடல் நல பாதிப்பும் உபரி பரிசாக கிடைத்திருக்கின்றன. இதை எப்போது சரி செய்வது? கொற்கை மக்கள் குடிநீருக்கும் மேல்நிலைப்பள்ளிக்கும், சுகாதார நிலையத்திற்கும், சாலையோடு பேருந்து வசதிக்கும் எத்தனை ஆண்டுகளுக்குத்தான் காத்திருப்பது?
கொண்டல், பாலாகுடி, உச்சிதமங்கலம், மல்லியக்கொல்லை, மாந்தோப்பு, பன்னீர்வேலி உள்ளிட்ட கிராமங்களைக் கொண்ட வில்லியநல்லூர் ஊராட்சிக்கும் தேவைகள் இருக்கின்றன. நந்தனார் பிறந்த மேலாநல்லூர் மக்களுக்கும் குறைகள் உண்டு. பழங்காலத்து அரண்மனை இருக்கும் கடலங்குடியில் தாய்- சேய் விடுதி, நூலகம், விளையாட்டுத்திடல் என தேவைகளின் பட்டியலோடு மக்கள் ஆண்டுக்கணக்கில் மனு போட்டு மன்றாடிக்கொண்டு இருக்கிறார்களே? சுதந்திரம் வாங்கி 60 ஆண்டுகளைக் கடந்த பின்னும் பாண்டூர், புத்தகரம், மறையூர் உள்ளிட்ட கிராமங்களில் இறந்தவர்களை மயானத்திற்கு கொண்டு செல்ல சரியான சாலைகள் இல்லை என்பது எவ்வளவு வேதனை.
திருவாரூர் சாலையிலுள்ள அகர கீரங்குடியைப் போக்குவரத்தின் முக்கிய பகுதியாக மாற்ற முடியும். அதாவது மஞ்சள் வாய்க்கால் பேருந்து நிறுத்தத்தில் இருந்து தொடங்கி, ஆற்றங்கரையை அகலப்படுத்தி திருக்கடையூர் விவசாயப்பண்ணை வரை சாலை அமைக்க வேண்டும். அதன்பிறகு இந்தச் சாலையில் பேருந்துகளை விட்டால் முட்டம், வடகரை, சாத்தனூர் உள்ளிட்ட கிராமங்களின் வளர்ச்சிக்கு புதிய வழி பிறக்கும். இதே போல மயிலாடுதுறை – நல்லத்துக்குடி – கோடங்குடி – கடக்கம் – பெரம்பூர் வழிச்சாலை மேம்படுத்தி பேருந்துகளை இயக்கினால் நாகை செல்லும் தூரத்தில் 10 கி.மீ வரை குறையும். இந்த ஊர்களும் மலர்ச்சி காணும்.
மேலே நான் பட்டியலிட்ட ஊர்களின் தேவைகள் உதாரணம் தான். இதைப்போன்றே எல்லா ஊராட்சிகளுக்கும் கோரிக்கைகள் இருக்கின்றன. அவற்றில் அடிப்படையான குடிநீர், சாலை, சுகாதாரம், பேருந்து அல்லது மினி பேருந்து போன்றவை உடனடியாக செய்ய வேண்டியவை. இவை போக, கிராமங்கள் தோறும் விளையாட்டு மைதானங்களும் கூடவே அதில் யோகாவும் செய்வதற்கு ஓர் இடமும் வேண்டும். பிள்ளைகள் விளையாடவும் பெரியவர்கள் உலாவுவதற்கும் பூங்காக்களும், ஊராட்சிக்கு ஒரு நூலகமும் இருந்திட்டால்தான் விவசாயம், தொழில் என நம்முடைய மயிலாடுதுறை பகுதி அடுத்தக்கட்டத்தை நோக்கி நகர முடியும். அடிப்படைக்கே இன்னும் அழுது கொண்டிருந்தால் நாம் ஆகாயத்தைத் தொடுவது எப்போது?
யுத்தம் தொடரும்….

கிடைக்காமல் தடுப்பதும்; கேட்காமல் தூங்குவதும்!

எவ்வளவு பெரிய தீமையிலும் எதாவது ஒரு நன்மை இருக்கும். இது உலகத்தின் நீதி. இதுவும் அப்படிதான், ‘‘அடிமைப்படுத்தினார்கள்; அடக்கி ஆண்டார்கள்; அத்தனை வளங்களையும் சுரண்டி போனார்கள்’’ என்றெல்லாம் சொன்னாலும் ஆங்கிலேயர்கள் நமக்கு கொடுத்த பெருங்கொடை ரயில் போக்குவரத்து. அவர்கள் எப்போதோ போட்டுத் தந்துவிட்டு போன, ரயில் பாதைகளை, 60 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு காலத்திற்கு ஏற்ப மேம்படுத்துவதற்கு நாம் பட்டபாட்டினை நினைத்தால், வெள்ளையர்களின் திட்டமிட்ட வேலைத்திறன் புரியும். எத்தனை வகை போக்குவரத்து வந்தாலும், இன்னமும் வெகு மக்களின் விருப்பத்திற்குரியதாக, எளியோரின் சக்திக்கு ஏற்றதாக ரயில் பயணம் இருப்பதே அதற்குச் சான்று.

தமிழ்நாட்டின் ரயில்வே வரைபடத்தைப் பொறுத்தமட்டில், நம்முடைய ஊர் ‘மாயூரம்’ ஆக இருந்த காலம் தொட்டே தனி சிறப்பு உண்டு. 1877ல், சென்னை – தூத்துக்குடி இடையிலான தமிழகத்தின் முதல் நீண்ட தூர ரயில் பாதை அமைக்கப்பட்ட போது, அதன் முக்கிய ரயில்வே சந்திப்பு( ஜங்ஷன்) மயிலாடுதுறை. நம் ஊரின் வழியே சென்ற அந்தப் பாதை ‘மெயின் லைன்’ என்றழைக்கப்பட்டது. வரலாற்றை இன்னும் தோண்டி எடுத்தால், அதற்கு முன்பே ரயில்பாதையும் போக்குவரத்தும் அமைக்கப்பட்ட தமிழகத்தின் அதிமுக்கியமான நகரங்களின் பட்டியலில் மயிலாடுதுறையும் இருந்திருக்கிறது. ஒருங்கிணைந்த தஞ்சை மாவட்டத்தில் ‘ஜில்லா போர்டு’ எனப்பட்ட மாவட்ட நிர்வாக அமைப்பு, 1861 ஆம் ஆண்டிலேயே மாயூரத்திலிருந்து நாகை வழியாக அறந்தாங்கி வரை ரயில் பாதை போட்டது. நாகூர், பேரளம், காரைக்கால் கிளைப்பாதைகளும் அமைக்கப்பட்டன. இன்னொரு பக்கம் நாகை – மயிலாடுதுறை – கும்பகோணம் – தஞ்சாவூர் வழியாக திருச்சி வரையிலான பாதையில் ரயில்கள் இயக்கப்பட்டன. இந்த ரயில்கள் வந்து போவதற்காக ‘மாயூரம் டவுன் ஸ்டேஷன்’ என்ற நகர ரயில் நிலையம் செயல்பட்டது. ஜில்லா போர்டு வசமிருந்த ரயில் பாதைகளை தெற்கு ரயில்வே எடுத்துக் கொண்ட பிறகும் இயங்கிய டவுன் ஸ்டேஷன், தரங்கம்பாடி ரயில் பாதையோடு சேர்த்து 1986ல் மூடப்பட்டது சோக வரலாறு. இப்போது ‘டவுன் ஸ்டேஷன் ரோடு’ என்ற சாலையின் பெயர் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது. அன்றைக்கு தக்கவைக்க முடியாத தரங்கம்பாடி ரயில் பாதைக்கான தேவையும் முக்கியத்துவமும் இப்போது உணரப்பட்டு, மெல்ல கோரிக்கை குரல்கள் ஒலிக்கின்றன.

நாம் இழந்தது டவுன் ஸ்டேஷனும் தரங்கம்பாடி ரயில் பாதையும் மட்டும் தானா? ரயில்வே துறை, மயிலாடுதுறையை மாற்றந்தாய் பிள்ளையைப் போல வேண்டா வெறுப்பாக நடத்துவதுதொடர்ந்து நடக்கிறது. அகலப்பாதை பணி முடிந்து மாதக்கணக்கில் போக்குவரத்து தொடங்காமல் காட்டிய அலட்சியமாகட்டும்; மீட்டர் கேஜ் பாதையில் ஓடிய ரயில்களில் பலவற்றை மீண்டும் இயக்காமல் விட்டதாகட்டும்; அடிப்படை வசதிகளைக் கூட செய்து தராமல், வாழ்ந்து கெட்டவரின் வீட்டினைப் போன்று மயிலாடுதுறை ஜங்ஷனைப் போட்டு வைத்திருக்கும் கோலமாகட்டும் – இவற்றை எல்லாம் எப்படி ஜீரணித்துக்கொள்ள முடியும்? ஒவ்வொன்றுக்கும் வழக்கறிஞர் ராஜேந்திரன் போன்றவர்கள் நீதிமன்றத்தின் நீண்ட படிக்கட்டுகளில் ஏறி உத்தரவுகளை வாங்கிய பிறகுதான் ரயில்வே துறை செயல்படுமா?

நியாயமாக செய்ய வேண்டிய பணிகளுக்கு கூட நீதிமன்றத்தை நாட வேண்டுமென்றால், நாம் தேர்ந்தெடுத்து டெல்லிக்கு அனுப்பும் பிரதிநிதிகளின் செயல்பாடுகள் பற்றிய கேள்வி இந்த இடத்தில் எழுவது இயல்புதானே! ரயில்களைக் கொண்டுவருவதற்கும், ஜங்ஷனை மேம்படுத்துவதற்கும் நம்முடைய எம்.பிக்கள் என்ன செய்தார்கள்? இதைச் சொல்கின்றபோது, பக்கத்திலே மன்னார்குடிக்கு பாதையும் ரயிலும் கொண்டுவந்த டி.ஆர்.பாலு கண் முன்னே வந்துபோகிறார். ரயில்வே நிலைக்குழுத்தலைவராக மட்டுமிருந்த பாலுவால் முடிந்த செயல், டெல்லியில் சகல செல்வாக்கோடும் அமைச்சராகவே இருந்த மணிசங்கர் அய்யரால் முடியாமல் போனது ஏன்? முடியவில்லையா – முயற்சிக்கவே இல்லையா? அவருக்கே வெளிச்சம்.

போகட்டும். மயிலாடுதுறைக்கு ரயில்வே துறை செய்து தர வேண்டியவை ஒன்றா? இரண்டா? நவகிரக கோயில்கள் உள்ளிட்ட சுற்றுலா முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மயிலாடுதுறையில் இருந்து சென்னைக்கு இருவழியிலும் ரயில்கள் இயக்கப்பட வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம் அன்றோ! சென்னைக்கு மட்டுமல்ல. பகலிலும் இரவிலும் கோவைக்கும் மதுரைக்கும் வேளாங்கண்ணி போன்ற ஊர்களுக்கும் ரயில்களை அவசியம் இயக்க வேண்டும். தரங்கம்பாடி ரயில்பாதைக்கு உயிர் கொடுத்து, மயிலாடுதுறை – திருக்கடையூர் – தரங்கம்பாடி – திருநள்ளாறு – காரைக்கால் மார்க்கத்தில் புதிய ரயில்பாதை அமைப்பதற்கு தீட்டப்பட்ட திட்டத்தைச் செயல்படுத்த வேண்டும். இதன்மூலம் சுற்றுலா மேம்பாட்டிற்கும் காரைக்கால் துறைமுகத்தினால் தொழில் வளர்ச்சிக்கும் வழி கிடைக்கும்.

ரயில் நிலையத்தைப் பொறுத்தவரை தமிழ்நாட்டில் எந்த ஒரு ஜங்ஷனும் இத்தனை மோசமாக இல்லை என்று அடித்துச் சொல்லலாம். மயிலாடுதுறை பகுதி மக்களின் தேவை என்பதற்காக மட்டுமின்றி, ‘ஜங்ஷன்’ என்ற வார்த்தையை மெய்ப்பிக்கவாவது இதனை ரயில்வே நிர்வாகம் கவனிக்க வேண்டும். அகலப்பாதையில் ரயில்கள் ஓடத்தொடங்கி, ஆண்டுகள் கடந்து போனாலும் குடிநீர், கழிவறை, பயணிகள் அமருவதற்கான இருக்கைகள், மின்தூக்கி (லிப்ட் மற்றும் எஸ்கலேட்டர்) போன்ற அடிப்படை வசதிகள் முழுமையாக செய்து தரப்படவில்லை. இருக்கும் ஒன்றிரண்டு வசதிகளிலும் ஒழுங்கான பராமரிப்பு இல்லை. ஒவ்வொரு நடைமேடைக்கும் இடையே சுரங்கப்பாதையோ, மின்தூக்கியோ இல்லாமல் முதியவர்களும், குழந்தைகள், கர்ப்பிணிகள், ஊனமுற்றோர் என முடியாதவர்கள் படும்பாடு சொல்லிமாளாது. குறைந்த செலவிலான பேட்டரி கார் வசதியாவது செய்து தருவதற்கு மனசு வைக்கலாம். வருமானத்திற்கு குறைவில்லாத மயிலாடுதுறையில் முன்பதிவுக்கு இரண்டு கவுன்டர்களாவது திறக்கக்கூடாதா? பெரும்பாலும் கிராமப்புறத்திலிருந்து வரும் மக்கள் ரயில் பற்றி கேட்கும் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல தனியாக ஒரு ‘என்கொயரி கவுன்டர்’ திறந்தால் குறைந்தா போய்விடுவார்கள்?

ஜங்ஷன் நுழைவாசலில் இத்தனை தடுப்புகளை ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறார்களே அது எதற்காக? வேகமாக ஓடிவருபவர்கள் ரயிலைப் பிடித்துவிடக்கூடாது என்பதற்கா? மற்ற ஜங்ஷன்களில் இருப்பதைப் போல இருபுறமும் நடைமேடைகளும் டிக்கெட் கவுன்டரும் மயிலாடுதுறைக்கும் வேண்டுமல்லவா? ஒழுங்கான உணவகங்களுக்கு கூட வழியில்லாத ரயில் நிலையத்திற்கு பெயர் ஜங்ஷனா? ! நிலையத்திற்குள்ளே ஒரு ஏ.டி.எம் அமைப்பது அவசரத்தில் வருவோருக்கு பயன்படுமல்லவா! முறையாக மேற்கூரை வசதியுடன் இரண்டு மற்றும் நான்கு சக்கர வாகன நிறுத்துமிடம் அவசியமில்லையா? அதனை முறையாக அமைத்து நடத்தினால், ரயில்வேக்கு வருமானம்தானே! மயிலாடுதுறையிலிருந்து அதிகம் அனுப்பப்படும் நெல் மூட்டைகள் உள்ளிட்ட சரக்குகளை வைப்பதற்கு ரயில்வேக்கு என தனியாக கிடங்குகள்(குடோன்கள்) இருக்க வேண்டுமல்லவா!

ஜங்ஷனுக்கு எதிரே முன்பிருந்த பூங்கா மீண்டும் உருவாக்கப்பட்டால் பார்ப்பதற்கு குளிர்ச்சியாக இருக்கும்.சித்தர்க்காடு பனந்தோப்பு தெருவிலிருந்து ஜங்ஷன் வாசலுக்கு சுரங்கப்பாதை அல்லது மேல்வழிப்பாதை அமைத்தால் மக்களுக்கு மிகுந்த பயன் தருமே! இன்னொரு பக்கம் மயிலாடுதுறையில் பணியாற்றும் நூற்றுக்கணக்கான ஊழியர்கள் மீதும் ரயில்வே நிர்வாகம் பாராமுகத்திலிருக்கிறது. பாழடைந்து கிடக்கும் ரயில்வே ஊழியர் குடியிருப்புகள் மீண்டும் எழுந்து நிற்க வேண்டும். தேவையில்லாமல் திருவாரூருக்கு மாற்றப்பட்ட மிகப்பெரிய ‘லோகோ ஷெட்’ எனப்படும் ரயில்வே பணிமனையை மீண்டும் மயிலாடுதுறைக்கு கொண்டு வர வேண்டும். புதர் மண்டி கிடக்கும் அந்த இடம் மட்டுமின்றி, ஜங்ஷனைச் சுற்றியிருக்கும் ரயில்வே இடங்களை ஆக்கப்பூர்வமாக பயன்படுத்துவது பற்றி யோசிக்கலாம்.

எல்லாவற்றையும் ரயில்வே மீது தள்ளிவிட்டு மாநில அரசு தப்பிக்க முடியாது. ஜங்ஷன் பேருந்து நிலையத்தை மேம்படுத்தி, அதிக பேருந்துகள் வந்து செல்ல வழி செய்ய வேண்டியது இவர்கள் கைகளில் இருக்கிறது. அதே போல 41 போலீசார் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் 13 காவலர்களுடன் பரிதாபமாக காட்சியளிக்கும் மயிலாடுதுறை ரயில்வே காவல்நிலையத்தை வலிமையாக்குவதும் அவசியம். இன்னும் கூட தேவைகளின் பட்டியல் நீளுகிறது. ஆனால், வெறும் ரயில் நிலையமான கும்பகோணத்திற்கு செய்து தரப்படும் வசதிகளில் பாதி கூட ஜங்ஷன் என்று சொல்லப்படும் மயிலாடுதுறைக்கு

கிடைக்காமல் தடுக்கும் அரசியல் எது? உரிமைகளைக் கூட கேட்காமல் தூங்கும் அரசியல் எது?

– யுத்தம் தொடரும்…..