பிரசவ வைராக்கியம்’, ‘மயான வைராக்கியம்’ பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? பிரசவ வலியால் துடிக்கும் பெண், ‘இனிமேல் கணவனை கிட்டவே சேர்க்கக்கூடாது’ என்று நினைப்பாளாம். குழந்தையின் முகம் பார்த்து கொஞ்சத் தொடங்கியதும் அந்த வைராக்கியம் காணாமல் போய்விடும். இறுதி ஊர்வலத்தில் நடந்து செல்லும்போதும், மயானத்தில் நிற்கும் போதும் ‘ அடச் சே! இவ்வளவுதான் வாழ்க்கை. இதற்கா இப்படி அடித்துக் கொள்கிறோம்’ என்று ரொம்ப நல்லவனாகிட நினைக்கும் மனசு, வீட்டுக்கு வந்து தலையில் தண்ணீர் ஊற்றி குளிக்கும் போதே கரைந்து காணாமல் போகிறது. வாழ்வின் நிலையாமையைச் சொல்கிற, இந்த வைராக்கியங்களைப் பற்றி பேசலாம். ஆனால் இரண்டையும் கண்ணெதிரே காட்சிப் பொருளாக்கி வைத்திருந்தால் பார்த்து, பரவசப்படமுடியுமா? அல்லது சந்திரபாபுவைப்போல , ‘பிறக்கும் போதும் அழுகின்றான்…இறக்கும் போதும் அழுகின்றான்’ என்று பாட்டு பாடமுடியுமா?. உயிரற்ற உடலை அறுத்து, கட்டி, அடுக்கி வைத்திருக்கும் சவக்கிடங்கு, தேவையான வசதிகளோ, முறையான பராமரிப்போ இன்றி, கதவு ,ஜன்னல்கள் கூட சரியில்லாமல் இருக்கிறது. அதற்குப் பக்கத்திலேயே புதிய உயிர்களைப் பெற்றெடுக்கும் மகப்பேறு அறை. இதனை அப்படியே உங்கள் மனசுக்குள் படமாக ஓடவிடுங்கள். ஒரு கணம் உடம்பு சிலிர்க்கிறதல்லவா? இப்படித்தான் மயிலாடுதுறை அரசு பெரியார் மருத்துவமனையில் பிரசவத்திற்குப் போகிறவர்கள் அதிர்ந்து போகிறார்கள். இங்கே வருகிற பெண்கள் பிரசவ வலிக்கு பயப்படுகிறார்களோ, இல்லையோ அருகிலிருக்கும் பிணவறையை எண்ணி, எண்ணி நடுங்குகிறார்கள். பகலாவது பரவாயில்லை. இரவில் கொடுமை. மகப்பேறு காணும் பெண்ணுக்கு , ஏற்கனவே இருக்கும் உளவியல் பிரச்சினைகளோடு இதுவும் சேர்ந்து கொண்டால் , எந்தளவுக்கு மன அழுத்தம் ஏற்படும்? பரந்து விரிந்து கிடக்கிற வளாகத்தில் பிணவறையை எங்காவது ஒதுக்குப்புறத்தில் வைக்க வேண்டும் என்பதுகூட தெரியாதவர்கள், எந்த லட்சணத்தில் மருத்துவமனையை நிர்வகிப்பார்கள்?

சுதந்திரம் வாங்கி இரண்டாண்டுகளுக்குப்பிறகு தொடங்கப்பட்ட இம்மருத்துவமனை, 65 ஆண்டுகளில் எத்தனை பெரிய வளர்ச்சி அடைந்திருக்க வேண்டும்? அதிலும் மயிலாடுதுறை, குத்தாலம், தரங்கம்பாடி, சீர்காழி என நான்கு தாலுக்கா மக்களுக்கான ஒரே பெரிய மருத்துவமனை எப்படி இருக்க வேண்டும்? அடிக்கடி மோட்டார் பழுதாகி, நோயாளிகளுக்கு குடிநீர் கூட ஒழுங்காக கிடைக்காத நிலையில்தான் கிடக்கிறது. தப்பித்தவறி இங்கிருக்கும் கழிவறைகளில் கால் வைத்துவிட்டால், புதுப்புது நோய்கள் உடலில் புகுந்துவிடும். அரசு மருத்துவமனைகளே அப்படித்தான் என்றாலும், இங்கே அனைத்தையும் தாண்டியிருக்கிறது அலங்கோலம் . நம்முடைய மக்களும் அவர்களின் பங்களிப்பை செய்து, குப்பை கூளத்தைக் குவித்து மருத்துவமனை வளாகத்தை நரக பூமியாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்.

மருத்துவமனை வெளிக்கட்டமைப்புதான் இப்படி இருக்கிறதென்றால், நவீன வசதிகளோ, போதுமான மருத்துவர்களோ இல்லாமல் ஏழை- எளிய மக்கள் படும்பாடு கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. நாள்தோறும் 1000 பேர் வரை புறநோயாளிகள் வருகிறார்கள். ஏறத்தாழ 250 பேர் உள்நோயாளிகளாக தங்கி சிகிச்சை பெறுகிறார்கள். ஆனால் பகல் 12 மணிக்கு மேல் விபத்தினாலோ, அவசர சிகிச்சைகளுக்காகவோ போனால் ஒன்றிரண்டு இளநிலை மருத்துவர்கள் மட்டுந்தான் பணியிலிருக்கிறார்கள். அவர்களும் அவசர சிகிச்சைக்கு வருபவர்களை தஞ்சாவூர், திருவாரூர் மருத்துவக் கல்லூரிகளுக்கு அனுப்பி வைக்கும் பணியைத்தான் செய்ய முடிகிறது. அடித்துப்பிடித்து அங்கே போய் சேர்வதற்குள், ஒரேயடியாக உலகத்தை விட்டே போய்ச் சேர்பவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தபடியே தான் இருக்கிறது.

இதற்காக மருத்துவர்களை மட்டும் குறை சொல்லி ஒன்றும் ஆகப்போவதில்லை. மாவட்டத் தலைநகருக்கு நிகரான பகுதியில் உள்ள மயிலாடுதுறை மருத்துவமனையில் சி.டி.ஸ்கேன், எம்.ஆர்.ஐ. ஸ்கேன் போன்ற வசதிகள் கட்டாயம் வேண்டுமல்லவா? தேவையான ரத்தத்தைப் பத்திரப்படுத்தி வைக்க பெரிய ரத்த வங்கி வேண்டாமா? முக்கியமான ரத்தப் பரிசோதனைகளின்போது, நாகப்பட்டினத்திற்கு மாதிரிகளை அனுப்பிவிட்டு, முடிவுக்கு நாட்கணக்கில் காத்துகிடப்பது எத்தனை கொடுமை? அதற்கேற்ற தரமான ரத்த பரிசோதனை நிலையம் இங்கே இருக்க வேண்டும்தானே? பெண் பணியாளர்கள் இல்லாததால், பெண் நோயாளிகளுக்கு ஈ.ஜி.சி எடுக்கப்படுவதில்லை என்பது சரியா? 3 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக காது- மூக்கு – தொண்டை சிகிச்சைக்கு ஒரு மருத்துவர் கூட இங்கே இல்லையே! கண்ணுக்கும் , பல்லுக்கும் தினசரி கவனிக்க மருத்துவர்கள் கிடையாதே! அத்தகைய பாதிப்புக்கு ஆளாகும் நலிவுற்ற மக்கள் எங்கே போவார்கள்? இதய நோய் போன்ற அவசர சிகிச்சைகளுக்கு வருபவர்களுக்காக எப்போதும் ஒரு எம்.டி. டாக்டர் பணியிலிருப்பது அவசியமல்லவா? சமீப ஆண்டுகளாக, மயிலாடுதுறை மற்றும் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் இதய நோய்களாக உயிரிழப்போரின் அதிகமாவதற்கு இதுவும் ஒரு காரணமல்லவா? இதே போன்று, பலதரப்பட்ட மக்கள் வந்துபோகும் மருத்துவமனைக்கு 24 மணிநேரமும் காவல் உதவிமையம் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்?

நிதி ஒதுக்காமலோ, மருத்துவமனைக்குள் கட்டமைப்பு பணிகள் நடக்காமலோ இல்லை. ஆனால், அதெல்லாம் போதுமானதா? யானைப்பசிக்கு சோளப்பொரியா? 4 தாலுக்காக்களின் தலைமையிடத்தில் ஆரம்ப சுகாதரம் நிலையம் போன்றா ஒரு மருத்துவமனை செயல்படுவது? பேருக்கு ஆஸ்பத்திரியா? உண்மையிலேயே பெரிய ஆஸ்பத்திரியா? முதலில் நான் சொன்ன வைராக்கியங்களைப்போல இந்தக் கேள்விகளும் மறைந்து, மறந்து போகலாமா?

-யுத்தம் தொடரும்…